De oproepen van meer of minder bekende Nederlanders vliegen je de laatste tijd om de oren. Was het in het begin nog charmant om onze Noorderling Peter Faber te vragen gul te zijn om TBC de wereld uit te helpen, het wordt de laatste tijd al gekker. Misschien komt het omdat ik ze amper nog ken, maar je voelt je steeds vaker een centenbijter als je niet toegeeft aan de amper overtuigende smeekbedes van een B-ster.
Ik geef niet. Dat doet mijn vriendin mede namens mij. En dat doen we graag, maar we bepalen zelf welk doel iets krijgt. De vaste lezer weet het inmiddels, het goede doel zal eer doen aan zowel de groenlinkse inborst van mijn meissie en de 'geef om niet meer te hoeven geven' instelling van ondergetekende.
Mag je dan als politicus de boer op om meer geld te vragen? Een fraaie bewoording voor; verhogen we de belastingen? Nee, dat is het standaard antwoord dat iedere liberaal zal geven. Belastingen zijn nodig, maar een overheid zal er naar moeten streven om genoeg belastingen te heffen om haar taken uit te voeren. Alleen wat zijn die taken? Moet een overheid kunst aanschaffen? Moet een overheid buurthuizen open houden? Moet een overheid met geld behoeften stimuleren of ontmoedigen?
Hoe activer de overheid, hoe meer geld ze nodig heeft. Het principe van een kleine overheid en weinig belasting kan leiden tot een kille samenleving waarin er voor niemand een vangnet is. Het tegenovergestelde betekent een allesbepalende overheid waar je een brood alleen kunt kopen omdat het gesubsidieerd wordt; subsidie van de overheid betaald door de torenhoge belasting. Het eerste principe is een miljardairsparadijs, het laatste principe een armenhel.
En dus moet af en toe de hand opgehouden worden. En we gaan er van uit dat u gul geeft, want u bent geen miljardair en vast geen armoedzaaier.
