Terrier , maar dan zonder staart

Dat ik soms net een terriër ben wist ik al. Niet ruwharig, uit mijn bek stinkend en kwispelend, maar vasthoudend dus. Reuze irritant, maar helaas, zo zit ik in elkaar. Pas sinds enkele jaren geleerd hoe je een discussie netje afrondt om niet tot in het oneindige te blijven beargumenteren. Zoiets vraagt een strenge leermeester.

Het verbaasde me dan ook niets dat er iemand luid en duidelijk te kennen gaf dat ik me wel heel erg prominent bezig hield met het crematorium. Of eigenlijk, op het neurotische af het crematorium aan het dwarsbomen was. Ik kan die persoon alleen maar gelijk geven, mijn vasthoudendheid is soms erg vermoeiend, maar vooral voor iemand anders. Ik heb nog niet de behoefte mij onder behandeling te stellen, maar ze houden me in de gaten. 

Liberaal of niet, als politicus moet je staan voor waar je in belooft. Uiteraard, er zijn momenten dat je moet buigen waar je zou willen barsten, maar als dat al gebeurt bij een licht briesje, ben je niet uit het goede hout gesneden. Dan ben je van balsahout. Zo was ik tegen deelname van de VVD aan het DB, met name omdat we de betaald parkeren moesten invoeren. Dan buig je niet, maar maak je een krul. Ter verduidelijking; De VVD in een DB waarvan de PvdA- of GroenLinks-wethouder de parkeermeters plant, is een ander verhaal.

En net als je denkt dat je misschien wel heel erg rechtlijing en bent, met kans op verlies van zicht op de kiezer, is het weer leuk als je wordt gebeld door een bijzonder vriendelijke inwoner van Landsmeer die mij wijst op de prachtige plannen in zijn gemeente. Hij komt uit Noord en heeft mijn nummer gekregen. Bezorgd wijst hij mij op de plannen voor een crematorium in zijn gemeente; “Mooi en groot, met zelfs een restaurant.”. Hij vindt het erg jammer dat Noord en Landsmeer de concurrentie met elkaar aangaan. En ik kan dan alleen maar beamen. “Zonde hoor,” verklaart hij mij. Ik voel mijn denkbeeldige staart plotseling kwispelen.

Cursus hakte er op juiste wijze in

Zo, kwam die cursus even heel hard aan. De fractie is collectief de maat genomen en het allerbelangrijkste wat we na een hele dag zelf concludeerden is dat we best meer oprecht mogen zijn. Volgens inmiddels roemruchte Pauls principles is er niks mis mee jezelf eerlijk uit te spreken als je dat maar met respect en constructief doet. We hebben het geweten, maar zelden was een cursusdag van begin tot eind zo enerverend, boeiend en waardevol.

Ondertussen begint de roep om de oppositie te mobiliseren steeds harder te worden. Het is nodig om de rangen te sluiten, want anders krijgen we niets meer voor elkaar. En aangezien de coalitie nou ook niet echt blaakt van daadkracht, is het DB de lachende derde. We moeten in actie komen en dat gaan we, zeker na de bijzondere cursus met veel optimisme en elan doen.

Terug naar de zakelijkheid

Marketing is een interessant onderwerp. Van de stand van de wijzers van horloges tot de geur van koffie in te koop staande woningen, marketing is de kunst je onbewust tot een keuze te verleiden. En willen we allemaal niet op z’n tijd verleid worden?

De kunst is verleid te worden en het te weten. Je laat het vleien, de aandacht over je heen komen, maar voor de laatste stap zeg je resoluut ‘nee’ of ‘ja’ en je laat de bedremmeld kijkende Casanova achter, dat zijn zoete overwinningen.

In de politiek is het net zo. Je boodschap moet aankomen en dat komt alleen aan als je de toehoorder op de juiste wijze weet te verleiden om je aan te horen, niet uit beleefdheid maar daadwerkelijk geïnteresseerd.  

Dat begreep ik pas echt toen ik geconfronteerd werd met mijn eigen optreden. De criticaster was bijna onafhankelijk, maar wel zodanig dat de kritiek oprecht en recht door zee was. Daar had ik wat aan! Je leert veel meer van mensen die op je fouten wijzen dan van mensen die je op je succes wijzen. Veren in je kont kriebelen, oorwassingen zijn tenminste nuttig, je gaat beter luisteren. 

De kritieken waren niet mals, maar daar ben ik dol op. Niet het gezever van “ja, het was best wel aardig”. Nee, duidelijk zijn, daar heb je wat aan. Klink ik als een oude, verzuurde brompot? Zeg het me! Speel ik op de man? Vertel het me! Negatief en niet constructief? Schud me door elkaar en roep het hard in mijn gezicht! Uiteraard zijn de voorbeeld volkomen onwillekeurig.

AU! Dat komt hard aan. Blij blijven kijken, waardering uitspreken en de hersencellen aan het werk zetten. Klopt het? Ja! Klopt het echt? Ja, het is allemaal waar en excuses…. Niet doen.

Dus terug naar de bedachtzaamheid en ratio, zakelijkheid en koelbloedigheid. En ik moet zeggen, dat bevalt me wel. Kalm en waardig het woord voeren, ingaan op argumenten, constructief meedenkend en rationeel feiten weerleggen indien mogelijk. Dat beviel me erg goed.

Waarom ik dan zo ben afgegleden naar het niveau waar ik boven wil staan? Ach, laat ik nu eens heel wijs, constructief en bedachtzaam zwijgen.

Allememaggies...

Ah, eindelijk! De commissie Papierloze Raad is eindelijk begonnen en ik mag het voorzitten. Misschien een politieke blunder van jawelste (al zou ik niet weten waarom), maar ik heb er echt zin in. Misschien eens kijken of de baas geïnteresseerd is om iets te gaan doen met de bevindingen en implementatie. Je bent informatiemanager of niet!

Dankzij het geweldige LinkedIn kon ik me goed voorbereiden en misschien heeft dat geholpen bij het kiezen voor een voorzitter. Een hele eer en zo wordt de doelstellingvoor komend jaar alvast de goede kant op geleid. De commissieleden zijn wat mij betreft de allerleukste raadsleden/waarnemers en positief en pro actief ingesteld. We hebben een hoop te doen, maar ik heb er veel vertrouwen in.

De commissievergadering liep niet echt op rolletjes. Er was de evaluatie van de nieuwe inzamelwijze voor grofvuil. De wethouder heeft Powerpoint op de computer gevonden en nu krijgen we dus alles voorzien van taartdiagrammen. Taartdiagrammen zijn als mimespelers; onnodig en nietszeggend. Kan iemand uitleggen dat een taartdiagram met één variabele er gewoon dom uitziet? Gelukkig moet je je in het debat ver houden van cynisme, maar ik kan me de volgende vergadering moeilijk inhouden. “Dus u bedoelt met dit diagram uit te leggen dat op de post groenvoorziening, al het geld bestemd is voor groenvoorziening?

-          Inderdaad, dat klopt.

-          En dat zegt deze staart….

-          Taart! Taartdiagram. Inderdaad,dat valt hieruit op te maken.

-          En dat streepje is een paar euro? Fooi of zoiets?

-          Nee, dat streepje betekent dat er maar één post is, namelijk groenvoorziening.

-          Aha, een afrondingsverschil!

-          Nee, meer een onvolkomenheid in de programmatuur.

-          Van groenvoorziening?

-          Nee, van dit programma.

-          Aha, de streep zegt dus dat u voor lul staat omdat u een diagram maakt bij gegevens die niet duidelijker worden met behulp van een diagram.

-          Inderdaad ja!

Is er geen stagiair die kan uitleggen dat het misschien handig is aan te geven hoeveel boetes er werden uitgedeeld ten opzichte van het aantal handhavers ten opzichte van het aantal geconstateerde overtredingen? Is het echt zo moeilijk om te begrijpen dat als je iets in percentages laat zien, het gemiddelde brein daar al een taart, staaf en donutdiagram bij maakt? Een grafiek moet verbanden aantonen, niet op Sesamstraatniveau uitleggen hoeveel een kwart, de helft of een tiende is.

Het verzoek om vragen voor de rondvraag schriftelijk in te dienen, heeft maar liefst één vergadering stand gehouden. Antwoorden had ik niet verwacht, maar tenminste een reactie zou erg netjes zijn geweest. Doe dan alsof je je inzet om de vrag

en te achterhalen of zeg gewoon; “Wat een klotevragen, wacht maar even een tijdje, want hier ga ik mijn mensen niet voor achter de broek zitten.”. Dat snap ik tenminste en ik kan er nog begrip voor opbrengen ook

Niet van dit alles en dus gaan we op de oude toer verder. Daar baal ik overigens wel erg van, maar het is blijkbaar onmogelijk om vragen die per e-mail binnenkomen, te bevestigen en mogelijk op tijd te beantwoorden.