Het winterweer heeft er toe geleid dat mensen vechten om het gratis zout dat gemeenten uitdelen. Je leest het goed, er wordt gevochten om gratis zout. Ik lees dan eigenlijk: gekken vechten met elkaar om een euro uit te sparen. En dat is de essentie. Hoe mal ben je als je niet tevreden bent met het gratis zout dat je krijgt uitgereikt en hoe boos kun je worden als je net te laat blijkt te zijn voor die grijpstuiver aan zout? Blijkbaar heel erg boos. Zit er thuis iemand in doodsnood en is genezing van een gruwelijke sterven alleen te voorkomen met gratis uitgedeeld zout? Is er iemand die jou in elkaar mept als je niet met de gewenste hoeveelheid gratis strooizout komt opdraven? Wordt je geacht het ijs met je tanden weg te bikken als blijkt dat je voorraad zout onvoldoende is om de grindtegels voor je huis te ontdooien?
Het kan heel erg diep gaan, de woede die sommige mensen plots kunnen hebben. Een aantal jaar geleden ontstak een collega in een tomeloze woedeaanval nadat een andere collega hem vroeg wat hij van de verkiezingsuitslag vond. Witheet werd-ie, en zelden zag ik zo’n diepe haat zo snel opborrelen.
Jaren later herkende ik hem in een donkere bioscoop. Zijn vrouw was blijkbaar niet goed geworden en hij verliet samen met haar de bioscoop. De twee liepen door het beeld en een Engels sprekende man maakte een opmerking. Zoiets als “Hey! Do you mind?” En onmiddellijk herkende ik de diepe haat die duidelijk in zijn stem klonk: “My wife is sick, son of a bitch!”. Het steenkolenengels was niet eens lachwekkend.
Nu ik aan hem denk, besef ik dat hij door zijn eigen haat geheel verteerd moet zijn, de uitslag van de laatste verkiezingen was hem echt niet bevallen.
Geen opmerkingen:
Een reactie plaatsen